Maybe, only maybe I was wrong having these positive reflections on the local President here in Madagaskar. Still his words are saying what I like to hear, at least partly, but as other information is coming to me I feel his real intentions are not as good as they may have seemed. After winning the referendum that literally divides the country in a different way than before, Ravolomanana has literally divided the country to rule. So it seems that slowly, but surely he draws his plan together.

La foto: yet another picture of Tana. The city I never seem to leave for more than a couple of hours. And winter started here. Cold nights and warm days for us now.

Miasa, miasa, altijd maar miasa.

Immer an die Arbeit
Working, working, always working
Trabajo, trabajo, siempre el trabajo
Le bouleau s’arret jamais

But we made it up to this level now. And we are only starting. It would only be so typical to build a plant like this, and in the end it is the local client who may not be able to supply it with fuel. We’ll do our best...

This is the way electricity is being brought to Madagaskar. 6 flights of the second largest Antanov airplane in the world are bringing currently the power engines from La Reunion to Ivato airport near Antananarivo. After that, the maybe even riskier business of transporting them through downtown Tana will start. As there is not a single street flat here, and the roads are never wider than just 2 taxi-be’s, that is going to be a huge challenge. We'll see how this story ends

Well for the rest of it, I am back in Tana doing my work as a civil supervisor on the construction of this controversial power plant. It will bring electricity to many people, but it comes with a cost that not everyone here seems to know. The costs are not that obvious and direct maybe, but the situation is clear. The plant is being built in the middle of a neighbourhood because the client wanted it to have next to their drinking water plant. It runs on heavy fuel and this needs to be transported from the port at 500km from here. Up to you to fill in what are the dangers and difficulties of all this.

Echt verschrikkelijk om twee weken weg te zijn uit Madagaskar. Zie hierboven wat je dan zoal mist. Maar het was natuurlijk wel goed om even niet 6 dagen per week te werken, niet elke dag in het stof van de bouw rond te lopen en niet elke dag frans te praten.

En het was goed om in Mozambique wat Nederlandse vrienden op te zoeken. Vanuit Maputo zijn we naar het noorden gereden, en in Tofo hebben we wat gedoken. Al ben ik niet op whalesharks of dolfijnen gestuit, het was toch een mooie ervaring, en er is veel gelachen. Altijd goed.

Daarna was het tijd voor een langzame terugreis. Eerst via Johannesburg, een metropool waar je van je auto de kroeg in stapt, en van de kroeg weer in de auto. Maar dat geeft je wat meer ballen om eventuele hijackers bij stoplichten omver te rijden. Verder is het er rustig, maar ik had wellicht liever een ander deel van zuid afrika gezien. Dus is ik was eigenlijk blij dat ik weer in het vliegtuig terug naar mijn geliefde Madagaskar stapte. In Toalagnaro, ofwel fort dauphin was het echt goed toeven. Hoewel het toerisme tegenwoordig wordt overruled en weggepest door de mining business, is er toch nog wel iets van het natuurschoon over getuige bovenstaande foto.
Daarna was het helaas weer tijd om terug te gaan naar Tana en het neergelegde bijltje weer op te pakken. Daarover later meer..

This photo shows in summary part of my life in Tana. Looking through the windscreen of an old Peugeot 504 with DVD player installed, I see old 2CV taxis, people carrying anything on their head, even if this is bigger than themselves, and watching the last sunbeams before sunset hitting the hillsides of downtown Antananarivo.

There is more about my life, but to tell you would mean talking about my work. I try to avoid this in this space as much as possible. CU.

La Fatigue

Langzamerhand is alle surplus energie uit mij weggestroomd, en kom ik niet meer tot het neerkloppen van spitsvondige stukjes op de blog. En nu heb ik nog een fysiek veel minder intensieve baan dan de meeste mensen hier. Ik sjouw niet de hele dag rond met een zak houtskool op mijn hoofd; ik ren niet achter auto’s aan die optrekken in de file om mij een krant, zonnebril, lampje, schoonmaaklapje of andere toevallig verkregen artikelen te verkopen; ik hoef niet met uiterste precisie in de taxi-be te springen, ik hoef geen te slopen krukassen met een hamer in stukken te slaan. Kortom ik heb het eigenlijk erg makkelijk. Toch zie ik langzamerhand uit naar een vakantie. En die komt er. Voor mij wel. Over 2 weken zit ik ergens in een dorpje in Mozambique met allerlei vrienden uit NL die dan gedeeltelijk toevallig, gedeeltelijk precisieus gepland, ook daar zijn om met een verdwaalde whaleshark te zwemmen en met de duikcursus ook tot werkelijke lichamelijke vermoeienis te komen.

Dreams

It would be nice to live in a country where I am not judged by the colour of my skin, but by the contents of my character. This is not to be found in Madagaskar. At first sight people approach with great respect any friendly welcomes all white or slightly red skinned primates. You could think it is nice of them, but in fact this is still a trace of humiliation performed by my fellow pink skins over the last hundred years and still I find them shouting at workers whilst turning to me smiling friendly.

This can be called racism, kolonialism, fear, lack of social abilities, effective management qualities, I don’t know. It does work it seems, as malagasy tell me that if they are not shouted at once in a while, they will take advantage.